Over chronische vermoeidheid, burn-out en hartcoherentie
Al op jonge leeftijd kreeg ik te maken met gezondheidsklachten die veel invloed hadden op mijn dagelijks leven.
Extreme vermoeidheid, spijsverteringsklachten, terugkerende burn-out, darmklachten en spierklachten. Een lichaam dat voortdurend leek te vechten tegen iets wat ik niet kon verklaren.
Van buiten zag niet iedereen dat. Mijn enthousiasme verborg veel.
Maar op een bepaald moment was de draagkracht op.
Een zoektocht die jarenlang duurde
Ik volgde uiteenlopende opleidingen — van Hormoon Factor Trainer en Touch for Health tot Vernieuwend Coachen, Gelukscoach en het Internationaal Holistisch Centrum.
Elke opleiding gaf mij nieuwe sleutels. Elke therapeut hielp mij weer een stukje verder.
En toch bleven de klachten terugkomen. Soms verdwenen ze tijdelijk. Maar vroeg of laat waren ze er weer.
Na jaren van zoeken begon ik zelfs te geloven dat het misschien gewoon bij mij hoorde. Dat ik ermee moest leren leven.
Toen kwam hartcoherentie opnieuw op mijn pad
Jaren eerder was ik al eens gewezen op hartcoherentie. Destijds deed ik er weinig mee. Totdat het onderwerp opnieuw op mijn pad kwam. Dit keer besloot ik er wél iets mee te doen.
Ik bestelde meetapparatuur en begon dagelijks te oefenen. Niet veel later volgde ik mijn eerste opleiding bij HeartMath. Daar hoorde ik iets wat diepe indruk op mij maakte.
Dat mensen die ingrijpende gebeurtenissen hebben meegemaakt soms jarenlang, en soms een leven lang, in een staat van stress of overleving kunnen blijven functioneren. Zonder dat ze zich daarvan bewust zijn.
Dat inzicht kwam binnen.
Leven in de overlevingsstand
Ik had jarenlang gedacht dat ik redelijk ontspannen door het leven ging.
Pas toen begon ik te zien hoeveel patronen ik had ontwikkeld om overeind te blijven.
Pleasen. Altijd doorgaan. Voor anderen zorgen. Me aanpassen. Niet voelen wat er werkelijk in mij leefde.
Achteraf herken ik dit als typische overlevingsmechanismen. Patronen die ooit hielpen om veilig te blijven, maar die mijn lichaam tegelijkertijd langdurig onder spanning hielden.
Zonder het te beseffen was de overlevingsstand mijn normale stand geworden.
Mijn lichaam kende niets anders meer. En precies daar begon ik te begrijpen waarom mijn klachten bleven terugkomen.
Een lichaam dat voortdurend onder spanning staat krijgt nauwelijks de kans om echt te herstellen.
De vermoeidheid. De pijnklachten. De spijsverteringsproblemen. Mijn lichaam stond altijd "aan".
Van overleven naar leven
Wat hartcoherentie mij heeft geleerd is veel meer dan een ademhalingstechniek.
Het heeft mij geholpen om opnieuw contact te maken met mijn hart. Met mezelf. Met wat ik voel. Met wat ik nodig heb. Om werkelijk te leven vanuit mijn hart.
Door dagelijks stil te staan bij mijn ademhaling, mijn emoties en de signalen van mijn lichaam, leerde ik stap voor stap uit de overlevingsstand te komen.
Hartcoherentie bleek voor mij de meest effectieve weg om stressklachten te verminderen en emoties te reguleren.
Niet in één keer. Niet met een wondermiddel. Maar oefening voor oefening. Dag na dag.
Thuiskomen bij mezelf
Als ik terugkijk, dan voelt hartcoherentie als de sleutel die uiteindelijk de deur heeft geopend.
Na een lange zoektocht voel ik een diepe rust die ik jarenlang niet heb gekend. Ik heb weer energie om te leven. Ik voel de verbinding met mezelf. Ik voel de verbinding met mijn hart.
Hartcoherentie heeft mij niet veranderd in iemand anders. Het heeft mij geholpen weer thuis te komen bij mezelf.
En misschien is dat wel de belangrijkste verbinding die er bestaat.
Herken jij je in dit verhaal? Voel je dat je lichaam al lange tijd harder werkt dan het zou moeten?
🌿 Lees ook: Wat niemand ziet achter de glimlach
❤️ Lees ook: Van schaduw naar vrijheid
☕ Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek
Liefs,
Dianne
