Over loslaten met liefde
Lange tijd dacht ik dat ik het verleden had losgelaten.
Ik had veel verwerkt.
Ik begreep wat er was gebeurd.
Ik had mezelf ontwikkeld, inzichten opgedaan en de gebeurtenissen een plek gegeven.
Tenminste, dat dacht ik.
Tot er een nacht kwam waarin ik niet kon slapen.
Een van die nachten waarin het stil is om je heen, maar niet in jezelf.
Langzaam werd zichtbaar wat zich jarenlang verborgen had gehouden.
Twee trouwe metgezellen
Die nacht ontdekte ik dat ik al jarenlang twee trouwe metgezellen met mij meedroeg.
Angst.
En Controle.
Niet omdat ze zo graag aanwezig wilden zijn.
Maar omdat ze ooit nodig waren.
Ooit leerden zij mij overeind te blijven.
Ze hielpen me alert te zijn wanneer de wereld onveilig voelde.
Ze hielpen me grip te houden wanneer alles onzeker was.
Wat ooit bescherming bood, werd langzaam een manier van leven.
Zonder dat ik het doorhad.
Wat ooit beschermde
Overleven werd mijn normale stand.
Pas veel later begreep ik dat angst en controle mij jarenlang hadden geholpen om mij veilig te voelen. Wat ooit bescherming bood, liep ongemerkt met mij mee, ook toen het allang niet meer nodig was.
Meer nadenken.
Meer regelen.
Meer controleren.
Altijd vooruitkijken.
Altijd voorbereid zijn.
Niet omdat ik dat wilde.
Maar omdat een deel van mij ooit had geleerd dat dit nodig was om veilig te blijven.
Al die jaren dacht ik dat ik de schaduw van het verleden had losgelaten.
Maar achter die schaduw stonden Angst en Controle nog steeds trouw op wacht.
Zo vertrouwd geworden dat ik hun aanwezigheid nauwelijks nog opmerkte.
Het inzicht dat alles veranderde
En toen gebeurde er iets onverwachts.
Ik voelde geen strijd.
Geen boosheid.
Geen verlangen om hen weg te sturen.
Alleen dankbaarheid.
Want ineens zag ik wat ik nooit eerder had gezien.
Angst en Controle waren nooit mijn vijanden geweest.
Ze hadden mij beschermd.
Al die jaren.
Ze hadden mij geholpen te overleven.
Maar overleven is iets anders dan leven.
Loslaten met liefde
En zo schreef ik hen, in gedachten, een afscheid.
Lieve Angst.
Lieve Controle.
Dank jullie wel.
Dank jullie wel dat jullie mij hebben beschermd toen ik dat zelf nog niet kon.
Dank jullie wel dat jullie jarenlang over mij hebben gewaakt.
Zonder jullie was ik misschien niet gekomen waar ik nu ben.
Maar het is tijd.
Tijd om verder te gaan.
Tijd om ruimte te maken voor iets nieuws.
Ik hoef niet langer overal controle over te hebben.
Ik hoef niet langer op alles voorbereid te zijn.
Ik hoef niet langer voortdurend op mijn hoede te zijn.
Ik mag vertrouwen.
Steeds meer ontdekte ik dat echte veiligheid niet ontstaat door controle, maar door verbinding met jezelf. Daar, in die verbinding, ontstond langzaam ruimte voor rust. Ruimte om te vertrouwen op mezelf, op het leven en op datgene wat zich aandient.
Hartcoherentie heeft mij geholpen om die verbinding steeds meer te ervaren. Niet door iets weg te duwen, maar door met meer rust en aandacht aanwezig te zijn bij wat er is.
En dus laat ik jullie gaan.
Met liefde.
Met zachtheid.
Met dankbaarheid.
De weg naar vrijheid
Misschien begint loslaten niet met vechten tegen wat er is.
Misschien begint loslaten met erkennen wat je al die tijd heeft gedragen.
Zelfs wanneer het je nu niet langer dient.
Misschien begint vrijheid op het moment dat je stopt met strijden tegen delen van jezelf.
En ze in plaats daarvan liefdevol bedankt voor alles wat ze hebben gedaan.
Waar angst en controle ooit de leiding hadden, mag nu iets anders ontstaan.
Ruimte.
Rust.
Vertrouwen.
Verbinding.
En de vrijheid om steeds meer jezelf te zijn.
Herken jij jezelf hierin?
Voel je dat angst, controle of oude overlevingspatronen nog steeds invloed hebben op je leven?
Hartcoherentie heeft mij geholpen om meer rust te ervaren en vanuit mijn hart in plaats van mijn hoofd te leven.
🌱 Lees meer over hartcoherentie
❤️ Lees ook: Wat niemand ziet achter de glimlach
🌿 Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek
Liefs,
Dianne
