Ik stond jarenlang ‘aan’. Alleen wist ik dat zelf niet.

Soms vallen dingen pas veel later op hun plek. 

Als geen ander ken ik inmiddels de pijnpunten van altijd ‘aan’ staan. Alleen wist ik jarenlang helemaal niet dat dit bij mij speelde.

Door stressvolle situaties en gebeurtenissen in mijn jonge jaren ontstond al vroeg een soort overlevingsstand. Niet bewust. Ik wist simpelweg niet beter. Dit was hoe ik functioneerde en hoe mijn lichaam voelde. 

En mijn lichaam voelde nogal wat. Ik had vaak pijn in mijn nek en schouders, zat vol triggerpoints en was regelmatig ontzettend moe. Hoeveel fysiotherapeuten, chiropractors en masseurs ik in de loop der jaren heb bezocht, is bijna niet meer te tellen. 

Maar een duidelijke oorzaak? Die werd nooit gevonden.

Dus leerde ik ermee leven.

Zelfs naar Bali voor mijn nek

Op een gegeven moment was ik zo klaar met die pijn dat ik naar Bali ben gegaan. Daar kon ik me voor weinig geld iedere dag laten masseren. Een briljant advies van mijn masseur. ;-) En eerlijk is eerlijk: het hielp.

Tot ik weer thuis was, een beurs had en mijn nek en schouders binnen de kortste keren weer muurvast zaten.

Rond mijn dertigste adviseerde een osteopaat me vanwege mijn klachten zelfs om per direct te stoppen met mijn toenmalige baan. Hoe dan? Ik genoot juist van mijn werk. Ik vond mijn baan hartstikke leuk. En makkelijk gezegd natuurlijk: stop maar gewoon met werken.

Nu begrijp ik beter wat zij waarschijnlijk zag. Alleen denk ik nog steeds dat stoppen met die baan het echte probleem niet had opgelost.

Het zat veel dieper.

Ik dacht dat dit gewoon bij mij hoorde

Mijn manier van leven, reageren en omgaan met spanning zat inmiddels zo in mij verweven dat ik het helemaal niet meer zag.

Ik ging door.
Ik regelde.
Ik presteerde.
Ik paste me aan.

En ik dacht dat dat gewoon was wie ik was.

Pas vele banen en jaren later begonnen er wat kwartjes te vallen. Mijn vermoeidheid werd steeds erger en op een gegeven moment kon ik er niet meer zo gemakkelijk overheen stappen.

Tijdens mijn opleiding bij HeartMath viel vervolgens nog veel meer op zijn plek. Ik hoorde daar voor het eerst meer over wat langdurige stress en ingrijpende ervaringen kunnen betekenen voor de manier waarop je lichaam op spanning reageert. Dat raakte iets bij mij.

Want wat als mijn lichaam al die jaren helemaal niet zo goed kon ontspannen als ik dacht?

Mijn hoofd vond dat het prima ging

Dat vond ik misschien nog wel het meest bijzondere.

Je kunt namelijk denken dat je ontspannen bent terwijl je lichaam iets heel anders laat zien.

Mijn hoofd kon prima zeggen:

Gaat goed hoor.
Niets aan de hand.
Nog even dit.

Maar ondertussen stond mijn lijf gewoon aan.

Door met hartcoherentie te oefenen en bewuster te leren terugschakelen, begon ik dat steeds beter te herkennen. Niet van de ene op de andere dag en zeker niet omdat één ademhalingsoefening ineens alles oploste.

Het was veel meer een proces van oefenen, ontdekken, ervaren en bewust worden.

Ik begon mezelf andere vragen te stellen. Wanneer bouwt spanning zich bij mij op? Wanneer ga ik weer harder of negeer ik wat ik eigenlijk voel? En wanneer ben ik vooral bezig met wat iemand anders nodig heeft?

En toen kwam ook het pleasen om de hoek kijken

Dat was nog zo'n kwartje.

Pleasen was voor mij bijna een tweede natuur geworden. Aanvoelen wat er bij anderen speelt, rekening houden met anderen, zorgen dat het goed gaat, aanpassen. Dat heeft natuurlijk ook mooie kanten. Maar wanneer je voortdurend bezig bent met je omgeving, wordt voelen wat jíj nodig hebt een stuk ingewikkelder.

Voor mij hangen die twee inmiddels sterk samen.

Altijd ‘aan’ staan maakt vertragen lastig. En zonder vertraging wordt voelen ook een uitdaging. En dan ligt pleasen al snel op de loer.

Niet altijd gemakkelijk voor mezelf. En eerlijk gezegd soms ook niet voor de mensen om me heen.

Ik moest opnieuw leren ontspannen

Voor mij begon daar de echte verandering.

Niet met nóg een masseur, fysiotherapeut of behandeling voor mijn nek. Die hebben me absoluut geholpen op momenten dat ik pijn had, maar ze konden niet veranderen hoe ik zelf met spanning omging.

Ik moest leren rusten, vertragen, voelen en bewust terugschakelen.

En vooral eerder herkennen wat er gebeurt, vóórdat mijn lichaam zo hard hoeft te roepen.

Dat is uiteindelijk een bijzondere reis geworden. Soms lastig, soms confronterend, maar ook ontzettend waardevol.

Ben ik er nu vanaf?

Helaas. ;-)

Was het maar zo eenvoudig.

Dat oude patroon ligt nog steeds op de loer. Het heeft tenslotte jarenlang de tijd gehad om zich te ontwikkelen en heeft me waarschijnlijk op bepaalde momenten in mijn leven ook geholpen.

Het verschil is dat ik het nu herken.

Ik merk eerder wanneer ik weer aan het rennen, regelen, aanpassen of pleasen ben. Soms lukt het me om meteen terug te schakelen. Soms ontdek ik het pas achteraf.

Maar dat bewustzijn geeft me wel een keuze.

Even stoppen.
Voelen.
Ademen.
Vertragen.
En soms ook gewoon denken: ah ja, daar ben je weer.

Misschien is dat uiteindelijk wel het grootste verschil.

Niet dat ik nooit meer ‘aan’ sta.

Maar dat ik steeds beter voel wanneer ik 'aan' sta.

En daardoor ook steeds beter weet hoe ik weer terug kan komen bij mezelf.

Wil je meer weten over wat ‘altijd aan’ staan betekent en hoe je het kunt herkennen? Lees dan ook: Altijd ‘aan’ staan: hoe herken je dat?

Merk je dat je lichaam moeilijk terugschakelt? Binnen Hartverbinding werk ik met HeartMath en biofeedback om spanning eerder te leren herkennen en bewust terug te schakelen. Lees meer over Hartverbinding

Liefs,
Dianne Knoren